Florianie, kandydujesz z ramienia FDP na Norderney. Dlaczego ta partia szczególnie Ci odpowiada pod względem politycznym?

Ponieważ FDP łączy wolność z odpowiedzialnością, zamiast przeciwstawiać je sobie. Wierzę, że ludzie, którzy biorą na siebie odpowiedzialność – budują dom, prowadzą firmę czy tworzą miejsca pracy – zasługują na szacunek ze strony państwa, a nie na biurokratyczną ingerencję. FDP opowiada się za ochroną własności, rozsądkiem ekonomicznym i rozwiązaniami opartymi na danych, a nie na życzeniach. Szczególnie na wyspie takiej jak Norderney, która żyje z inicjatywy przedsiębiorczej, nie jest to abstrakcyjna ideologia, lecz żywa rzeczywistość.

Czy jest jakiś temat, który jest Ci szczególnie bliski?

Tak, i nie jest on abstrakcyjny. Gdy w czerwcu administracja miejska przedstawiła plany zagospodarowania przestrzennego dla centrum miejscowości, siedziałem na sali i słuchałem, jak dla niektórych obszarów zaprezentowano ogólny parytet wynoszący 51% na tworzenie stałej przestrzeni mieszkalnej – bez podstawy w danych, bez kalkulacji rentowności, bez względu na to, co to oznacza dla rodzin, które wynajmują tu pokoje od pokoleń.

Rodziny te budowały swoje domy w czasach kryzysu przy ogromnych wyrzeczeniach, przez dziesięciolecia je modernizowały, utrzymywały i przekazywały następnym pokoleniom. To nie są korporacje ani inwestorzy instytucjonalni. To ludzie, którzy całą swoją egzystencję ekonomiczną związali z tym jednym domem, tym jednym wynajmem.

Co z Twojej perspektywy powinno się konkretnie zmienić?

Ryczałtowy parytet musi zniknąć – nie tylko ze względów prawnych, ale i z twardych przyczyn ekonomicznych. Kto nakazuje właścicielowi wynajmować na stałe ponad połowę domu zamiast gościom wakacyjnym, ten fundamentalnie zmienia podstawę ekonomiczną tej nieruchomości – a to ma konsekwencje wykraczające daleko poza pojedynczego właściciela. Logika parytetu jest sprzeczna sama w sobie: jedną ręką osłabia podstawę ekonomiczną, dla której drugą ręką chce tworzyć przestrzeń mieszkalną.

Po pierwsze: spadają możliwości refinansowania. Banki kalkulują wartości zabezpieczenia kredytu i linie kredytowe na podstawie możliwych do uzyskania dochodów. Apartament wakacyjny o wysokim obłożeniu sezonowym generuje znacznie wyższe dochody niż mieszkanie wynajmowane na stałe po lokalnych stawkach czynszu. Jeśli użytkowanie zostanie ograniczone, spada przewidywalny dochód – a tym samym to, co bank jest w ogóle gotów sfinansować.

Po drugie: w konsekwencji spadają również wyceny nieruchomości. Dom, który tylko w połowie może być wykorzystywany w sposób bardziej atrakcyjny ekonomicznie, jest mniej wart – co ma konsekwencje dla zabezpieczenia kredytów, dziedziczenia i zabezpieczenia emerytalnego.

Po trzecie: inwestycje stają się trudniejsze i są hamowane. Kto nie może już wiarygodnie skalkulować, na co jego własność będzie mogła ekonomicznie pozwolić jutro, ten nie inwestuje. Odsuwa remonty w czasie, rezygnuje z modernizacji, pozwala substancji budowlanej niszczeć.

Kto hamuje inwestycje, ten nie stoi w miejscu. Ten się cofa, podczas gdy inne lokalizacje się rozwijają. I jeszcze argument, którego w dotychczasowej debacie kompletnie brakuje: z czego mają żyć ludzie, którzy w przyszłości mieliby mieszkać w tej nowo utworzonej stałej przestrzeni mieszkalnej?

Dlaczego ten temat jest tak ważny dla Norderney?

Ponieważ chodzi o fundament ekonomiczny wyspy. Norderney żyje z turystyki – nie tylko trochę, ale fundamentalnie. Opłata uzdrowiskowa, podatek od działalności gospodarczej gastronomów i handlowców, miejsca pracy w hotelarstwie i usługach zależą bezpośrednio od tego, że przyjeżdżają goście wakacyjni i znajdują zakwaterowanie. I właśnie tutaj stawiam konkretną propozycję: zanim zaczniemy spierać się o wartości procentowe, powinniśmy przeprowadzić rzetelną analizę rentowności na realistycznym obiekcie przykładowym.